Luctor et Emergo.

Ik heb geworsteld en ik kom boven. Jawel. Na wat computerproblemen overwonnen te hebben, heb ik nu dan eindelijk mijn blogbericht geplaatst. Hoewel ik niet uit Zeeland kom, is hun motto toch wel op mij van toepassing. Ook mijn projecten beginnen vaak met een hoop geworstel en plotseling doorbreek ik het wateroppervlak en lever ik een werkstuk af. Een van de andere leden van teQStiel heeft mij ook al eens gekscherend "onze kleine worstelaar" genoemd. Ik ben dol op textielkunst en ik vind het heel moeilijk.

De worsteling
Zo heb ik vandaag na weken in mijn hoofd worstelen dan ook een beslissing genomen. Mijn worsteling was, welk project voor welke tentoonstelling? Een luxeprobleem waar meer mensen mee worstelen, denk ik zo. De afspraak is dat wij ons volgend jaar officieel als groep presenteren. In de loop daar naar toe zijn er wel wat kleinere tentoonstellingen waar we ook aan meedoen, maar dan niet perse met de hele groep. Is het dan de bedoeling dat ik mijn beste werk voor de meest officiele tentoonstelling bewaar? Word ik geacht voor de andere tentoonstellingen minder goed werk af te leveren of moet ik mijn ontwikkeling stagneren? Van beide opties word ik niet vrolijk. En ondanks mijn geworstel, is mijn vrolijke inslag meer typerend voor mij. Wat dat betreft is mijn keuze niet moeilijk. Wanneer ik er niet vrolijk van word, "Doe het dan niet". Simpel zat. Maar wat doe ik dan wel?